ขอให้เธอรับรู้ว่า

เป้าหมายในชีวิต ของเธอคืออะไร

ปมชีวิตบางอย่าง อาจต้องใช้เวลา ทั้งชีวิตในการแก้ไข

ถ้าเธอมัวแต่แก้ปมชีวิตนั้น

ทั้งชีวิตของเธอก็จะเดินไปไม่ถึงเป้าหมาย..................

เราทุกคน มีช่วงเวลาที่สับสนในชีวิต

ลองตั้งสติให้ดี

แล้เก็บเรื่องราวที่มันสับสนวุ่นวาย

มาเรียงจัดระเบียบใหมันเข้าที่เข้าทางใหม่

มันจะทำให้หลายอย่างในชีวิตดีขึ้น....................

พอชีวิตเริ่มสับสน

รู้สึกไม่ดี ก็ออกไปเที่ยวไปพักผ่อน

ทำในสิ่งที่เราอยากทำให้มากที่สุด

แล้วรีบกลับมา

ให้รับรู้ว่าหน้าที่เราคืออะไร

ไม่จำเป็นต้องหมกมุนกับงานตลอดเวลา

เมื่อมีเวลาว่างก็ควรหาความสุขให้ชีวิต......................

"you gave me wings and made me fly

you touch my hand,I could touch the sky

I lost my faith, you gave it back to me

you said no star was out of reach

you stood by me,and I stood fall

I had you love,I had it all

I'm greatefull for each day you gave me

Maybe I don't know that much

but I know this much is true

I was blessed because,I was loved by you"

because you love me : celindion

...... 5ปีก่อน ผมเคยปลูกโป๊ยเซียนกระถางหนึ่ง...ตอนแรกมันมีแต่..ตอ....ที่โผล่พ้นดินยาวสัก 10 เซ็นต์ได้ ....กับใบอีก 4-5 ใบ.....ดูแล้วถ้าไม่มีหนามคงไม่รู้ว่าเป็นโป๊ยเซียน...

.......บังเอิญที่ผมได้เจอมันเป็นเพราะ....ระเบียงหลังห้องที่ผมพัก ตอน เป็นนักศึกษา..... มีกระถางต้นไม้อยู่ต้นหนึ่งที่รุ่นพี่....ที่เคยอยู่ทิ้งเป็นมรดกไว้ให้....

.................เมทผมเป็น วิดวะ 2 คน คนนึ่งชอบเล่นคอม..... อีกคนเอาแต่นอนกับอ่านการ์ตูนจนการ์ตูนกำลังจะถ้วมห้อง ....เมทอีกคนเรียนครุศาสตร์..... ชอบไปนอนที่คณะ ......นานครั้งดึกๆจะกลับมารบกวนชาวบ้านแล้วก็หายตัวไปอีกหลายวัน ......ดังนั้นผมที่พอจะมีเวลาว่างมากสุด.... จึงมีเวลาเอาใจใส่มันก่อนที่มันจะตาย...

.........โป๊ยเซียนที่ผมเลี้ยง.. ดู ..ออกเป็นพันธ์ที่น่าเกลียด.... ต้นเข็ง..ยังกับท่อนไม่ ...หนามแหลม..ยาวเฟื้อยปักถี่ยิบ..จนไม่มีที่จับ ...

.....................ผมเลี้ยงดูมันด้วยความผูกพันบางอย่าง...

.......................อยากเห็นว่ามันจะออกดอกสีอะไร.... ผมรดนำมันเช้าเย็น.. เอาเศษกระดาษมาแช่น้ำจนเปื่อยยุ่ยมาพอก รอบโคนหวังจะเป็นปุ๋ยให้มัน ...บางวันลืมรดน้ำ กลางดึกก็จะลุกไปรดนำให้มัน ..

.........สำหรับมันแล้วไม่มีอะไรจริงๆ ..นอกจากน้ำประปากับความรักมันด้วยใจ..

........ลำต้นมันเริ่มยาวขึ้น ..แตกกิ่งแตกใบ มันมีชีวิตจริงๆ ...

..............ผมใช้เวลาที่เหงาโดดเดี่ยว หรือบางเวลาที่ต้องการลืมอะไรบางอย่าง....กับการนั่งรดน้ำและแต่งกิ่งมัน ..

...........นานเป็นชั่วโมงที่ยืนคุยกับมันแต่มันไม่เคยตอบคำถามอะไรเลย..... นับวันมันยิ่งสวยขึ้นๆๆ ผมรักมัน..มัน..เป็นเหมือนเพื่อนของผมมันโตขึ้นเพราะคำบ่นของผม.. มันสนิทกับผมยิ่งกว่าคนเสียอีก ...มันเป็นกำลังใจให้ผม ..เป็นที่ระบายทุกข์จากใจของผม... คงมีมันเท่านั้นที่รู้ว่าผมทุกข์ใจขนาดใหน

............มันเป็นความทรงจำของผม ....เป็นสิ่งเดียวที่รับรู้ว่าจากวันแรกที่สดใส ....วันแรกของความไว้ใจ .....จนวันสุดท้ายของการจากกัน ...โดยที่ผมไม่รู้เหตุผลจนทุกวันนี้ ....ผมเฝ้าโทษตัวเองตลอดเวลา..... ความรักครังแรกของผมถูกบันทึกไว้ที่นั่น

.........ตลอด 1ปีที่อยู่ด้วยกัน..... ท่ามกลางเดือน กุมภาพันธ์ที่หนาว ...มันออกดอก ...สีขาวสลับเหลืองหลายสิบช่อ.... สีไม่สะดุดตา มันไม่สวยสำหรับคนอื่นแต่สำหรับผมมันสวย

......ผมภูมใจ ผมไม่อยากเด็ดมัน มันคือเพื่อน ............

.......ผมอยู่ที่นั่นจนดอกมันร่วงหมด ....แล้วย้ายที่พักกลางเดือนเมษา... จากนั้นก็ไม่เจอกันอีกเลย..........

.............ลาแล้วทั้งโป๊ยเซียน และคนที่ผมยังรักชั่วนัรันด์......